Harmonia ostańców wapiennych i rosochatych świerków Ojcowskiego Parku Narodowego robi wrażenie, jak gdyby była stworzona według wzoru Mnichów Zen. Wśród zamków i twierdz obronnych w dolinach są jeszcze stare młłyny, niszczejąca ale i starannie odrestaurowana architektura drewniana. To dolina kultury, która opowiada zmieniającą się historię, od czasów niedźwiedzi jaskiniowych, neandertalczyków, poprzez zamki rycerskie, ukrywających się tam królów, Żydów lub partyzantów.

Przenikliwe oko malarza przyciągają liczne urocze zakątki i obiekty. Nie bez powodu malarze secesyjni nazwali tą dolinę "Polską Szwajcarią" W tym krajobrazie odnajduje się ciszę i spokój wewnętrzny, ale nie wtedy, kiedy tłumy niedzielnych wycieczkowiczów, rowerzystów lub grup pielgrzymkowych z nagłośnieniem wędrują tymi drogami.
Stosunkowo niewielki park przyrodniczy jest zagrożony otaczającymi go dużymi skupiskami ludzi, narastającym ruchem samochodowym, zanieczyszczeniem środowiska, zakłóceniami życia biotopu i innymi bezmyślnymi zachowaniami odwiedzających.
Jurajskie Dolinki Parku Ojcowskiego są ostoją rzadkich i zagrożonych wyginięciem gatunków, takich, jak sokół wędrowny, czaple, kruki, bobry oraz rzadkich roślin. Tutaj naturę powinno się zostawić w spokoju, to nikomu nie przeszkadza w rozkoszowaniu się szeroką ofertą kulturalną i kulinarną Parku Narodowego.